مانده ام در کوچه های بی کسی

بهترین دوستم مرا ز یاد برد

                سوختم خاکسرم را باد برد

گلی بودم در ایام جوانی    جوان بودم نکردم زندگانی

گلی بودم نه وقت چیدنم بود      جوان بودم نه وقت مردنم بود

به هیچ ﮐس اعتماد نکن
به هیچ ﮐس راز دل نگو
به هیچ ﮐس نگو که دل بسته ام به تو
به هیچ ﮐس نگو که عاشقش شدی
نه، نه ،نگو
نه، نه، به هیچ ﮐس اعتماد نکن
به هیچ ﮐس نگو که یک شبی کنار پنجره گریه کردی از خاطرش
به هیچ ﮐس نگو که از دیدنش سرعت قلبت از ثانیه جلو می زند
به هیچ ﮐس نگو که روزها گذشت و پیر شدی در انتظار دیدنش
به هیچ ﮐس نگو به هر دری زدی برای باز دوباره دیدنش
به هیچ ﮐس نگو حتی کسی که چتر شد زیر باران برای تو
...به هیچ ﮐس نگو حتی کسی که گفت

 

تو مگه قسم نخوردي دلمو تنها نذاري

روبروم نشستي اما از غريبه کم نداري

روبروي من نشستي توي چشم تو ستاره

از صداي تو شنيدم که دلت دوستم نداره

تو مگه قسم نخوردي دلمو تنها نذاري

هرگز از روز جدايي سخني به لب نياري

حالا روبروم نشستي حرف تو فقط جدايي

تو قسم نخورده بودي که يه دنيا بي وفايي

تو قسم نخورده بودي روزي عشق تو ميميره

نور يک ستاره يک شب جاي مهتاب و ميگيره

تو مگه قسم نخوردي ...

 

خورشید و ماه رو میگیرم  از اسمون اون چشات 

 دنیا رو اتیش می زنم      با حرم داغ نفسات

 خورشید و ماه رو میگیرم  از اسمون اون چشات 

 دنیا رو اتیش می زنم      با حرم داغ نفسات

رو در و دیوار این شهر ، همش از تو یادگارهِ

توی این کوچه ی تاریک ، من و تنها نمیذاره

یاد حرفای قشنگت! که تو قلبم لونه می کرد

یاد دلتنگی چشمات! که من و بهونه می کرد

می زنه آتیش به جونم پس کجایی مهربونم؟

آخه من ترانه هام و واسه ی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده...آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودی و می دیدی بی تو من تنهاترینم

توی این بازی که ساختی، من همه هستیم و باختم

زیر پات گذاشتی آخر،عشقی که من از تو ساختمش

اگه تو دوسم نداشتی ، از دلم خبر نداشتی

دلت از سنگ شده انگار ، که منو تنها گذاشتی

می شینم منتظر اینجا، تا تو برگردی دوباره

تا بشینی پای حرفام ، بریم تا ماه و ستاره

می دونم میای یه روزی ، یه روزی که خیلی دیره

یه روزی دل شکستم ! سر این کوچه میمیره

می زنه آتیش به جونم ، پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو ، واسه ی کی پس بخونم؟

دل من هواتو کرده... آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودی و می دیدی بی تو من تنهاترینم