عشق را  در چشمانم میخواندی

 اما هیچگاه آن را نمی دیدی

 تا آن هنگام ........... آن هنگام که

  چشمانت را بستی و من برای اولین بار

 بوسیدمت

 آري بوسيدم و همان بوسه اينگونه مرا به تو پايبند کرد

 و دلم را به گوشه دلت گره بست

 پس از آن بوسه نمي دانم چه شد

 آری .......... آری

 پس از آن دیگر بی اختیار ميگريستم و

به بوسه هايت فکر مي کردم

و به نگاهت که مرا يک دل نه صد دل عاشقت کرد

الان که دارم مي نويسم گرماي لباتو روي لبام احساس مي کنم

تو کجايي و از حالم چگونه خبر داري که مثال مرغي بال بال زنان به دنبالت

      مي گردم و هر کجا که اسم تو بياد خودمو حاضر مي کنم ...دست خودم

نيست .....

 دوباره دلم واسه قربت چشمات تنگه     دوباره اين دل ديونه واست دل تنگه

 وقت از تو خوندن ستاره ترانه هام       اسم تو برای من قشنگترين آهنگه 

 بی تو يک پرنده اسير بی پروازم       با تو اما می رسم به قله آوازم

 اگه تا آخر اين ترانه با من باشی      واسه تو سقفی از آهن با صدام می سازم

 با يک چشمک دوباره من و زنده کن ستاره      نذار از نفس بيافتم تويی تنها راه چاره 

تويی که عشقم از نگاه من می خونی      تويی که تو تپش ترانه هام پنهونی

تويی که هم نفس هميشه آوازی       تويی که آخر قصه من مي دونی

اگه کوچه صدام يه کوچه باريکه       اگه خونم بی چراغه چشم تو تاريکه

می دونم آخر قصه مي رسه به داد من      لحظه يکی شدن تو آينه ها نزديک

با يک چشمک دوباره من و زنده کن ستاره       نذار از نفس بيافتم تويی تنها راه چاره