دیگر از دنیا وزندگی خسته کننده خود بیزارشده ام چرا فرشته سعادت از من روی بر تافته و دست توانای تقدیر با من بجنگ اندر شده.

  چرا دیگر میل بزندگی در جهان از من صلب شده است .  دیگر میخواهم بطرف خواب راحت بخشی بروم دیگر نمیخواهم خورشید را ببینم . خورشیدی که شاهد آن همه بدبختی های فراموش ناپذیرم بوده وبدون رحم بمصائب وفلاکتهای من تبسم نموده . دیگر از دیدن ماه متشنج می شوم   ماهی که همه شب با نور افشانی خود بدرخت ها آن ها را چون ارواح عجیب و غریبی ظاهر میسازد .   میخواهم بخواب روم  بخوابی که دیگر بیداری برای آن نیست  میخواهم که روح خود را به محیط عدل و انصاف خداوندی تسلیم کنم . میخواهم بمیرم واز این همه مصائبی که در جهان نیستی برایم فراهم شده آسوده  شوم. 

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...